.

kämpar för frihet

2009-10-18T02:59:00.008+03:30

När världen är alldeles tyst
Kryper jag ihop hos dig
Då känner jag mig trygg
Utan att du säger något

Hörs och ses omkring
Som dödas en sång
Det gör ont inne i kärlek
Det känns tomt i världen

Inom mig gör länge ett sår ont
Tills det bara blir ett minne kvar
Av någon som jag tyckte om
Tycker om ändå

Jag vill våga tala om
Jag vill inte ge upp hoppet
Trots att jag är ensam

Över att den sången finns
Inte med så många ord
Men …
Med varm hand och varmt hjärta
Det är frihet för dig
Det är frihet för mig

17 sep. 2009

ستيزه

2009-08-19T23:58:00.003+04:30

تا كوچه ها
فریادت را
بر پنجره‌ها بپاشند
قلبت را جا می‌گذاری
در تنهایی قدمهایت
و با ترنم آوازت
كسی نیست
تا بر بام جهان بانگ بردارد

باز هم دستانت خالی‌ست
ای عدالت موهوم
ای تكه‌تكه شده در خون

پاره‌های قلبت را
میان رهگذران قسمت كن
چه با كودكان گرسنه نانی نیست
با دختركان تن‌فروش سرپناهی...

مادران غمزده بر جنازه‌های جوان
جنازه‌های جوان بر سنگفرش خیابان

در هزارتوی خطابه‌ی تسلیم
دغدغه‌ی دیرینه‌ی پرهیز
بی‌چرا...! بی‌تامل...!
- بغضی تُنُک‌مایه
در توهمی سبز-

باز هم حضور موكد "تك"‌ها...
تك‌ساحتی...
تك‌صدایی...
بی‌دیگرها

تا پنجره
فریادت را در كوچه‌ها بپاشد
حركت، حدیث "نه"
روح ستیزه با سكوت و نیرنگ
در پس‌كوچه‌های بن‌بست

زهي خيال باطل (ترجمه) Vad du än trodde så trodde du fel

2009-05-25T22:30:00.005+04:30

Song by: Arja Enni Helena Saijonmaa

در رقصي ناهمگون

بي هيچ يگانگي در گامهامان

هنگام كه عشق مي ميرد

همچون همهمه اي گنگ

بي هيچ حسي از حضور

در قلب و چهره ات

آنك كه عشق خاموشي گيرد

بايد كه رهايي يابم از هر چه بند

در خوشي و ناخوشي

مي خشكاني ام از ناتواني خويش

چه بيهده مي پنداري

كه قايق ات، درياچه ات و جزيره ي تو باشم

برآنم كه خود باشم و سرنوشت خويشتنم

آه، آن شبهاي بلند بي حاصل

خفته بر مبلي فرتوت به كسالت

چه بيهده پنداشتي

آنگاه كه عشق فرومرد

كفشهايت را برق بيندازم؟

فقط مادر خوبي باشم؟

يا در كنار تو همواره به خدمت ايستاده

نه هرگز!

همچو تقليدي سبكسرانه

چه خوب و چه بد

اين گونه مي خواهند خود به خوشي سرآرند

آنك بايد كه رهايي يابم از هر چه بند

پنداشتي عشق در من سر براه است

گمان آوردي به چنان سرنوشتي خشنودم

نه، هرگز!

برآنم تا زندگي كنم خويشتنم را در عشق

آنگاه كه رها گشتم

خود شدم به تمامي خويشتنم

پيشتر شايد جذبه اي در ميانه بود

آنگاه كه يكي دوست بودي مرا

و آني كه از خاطر بردي خود يكي زندگي ام

سخت در من غروب كردي

ايستاده ام اينك با تبسمي بر لب

افتاده اي ملتمسانه بر زانوان خويش

آه.... طفلك! چه گمان باطلي

اينك مرا عاشق است

آنكه مي شناسد

زندگي را و انسان را

چه گمان بيهده اي كه برآني هنوز

نه! اين وداع آخر است

من به راه خود مي روم

حلقه هاي يك زنجير، قطره هاي يك دريا (ترجمه)

2009-05-11T02:15:00.005+04:30

Song by: Arja Enni Helena Saijonmaa

Album: En Bro Av Gemenskap

گرچه تنها زنانيم

هراسي نيست ما را

چه براي كودكان به پا خاسته ايم

آري گرچه تنها زنانيم

براه آينده شان

در پيكار

ما را چه باك

حلقه هاي به هم پيوسته ي يك رنجيريم

قطره هاي يك دريا

آزادي را به چنگ خواهيم آورد

گرچه خفته در چاه

تنها يكي زنانيم

نه! هراسي مان نيست

با تندر تيغ زبانمان در رزم

گر چه تنها زنانيم

چه باك!

با تندر تيغ واژگان بر لب

در رزم و پيكار

حلقه هاي به هم پيوسته ي يك زنجيريم

قطره هاي يك دريا

آزادي را به چنگ خواهيم آورد

گر چه خفته در چاه

آي! بر طاق بلند قدرت لميده

به زير آييد

با گامهاتان به راه ما همراه

با ما كه

حلقه هاي به هم پيوسته ي يك رنجيريم

قطره هاي يك دريا

آزادي را به چنگ خواهيم آورد

گر چه خفته در چاه

Arja Enni Helena Saijonmaa (born 1 December 1944 in Mikkeli) is a Finnish singer, political activist and occasional actress

She studied at the Sibelius Academy and earned a Bachelor of Arts at the Helsinki University. She made her breakthrough as a singer in Sweden. She has made albums with Swedish translations of songs by Mikis Theodorakis, as well as covers of Zarah Leander songs.

In 1978 she issued Miten voi kyllin kiittää, an album of Finnish translations of the songs of the Chilean composer and singer Violeta Parra. A Swedish version, Jag vill tacka livet, came out the following year. The title song, Jag vill tacka livet (Gracias a la vida) was one of her greatest hits. She sang this at Swedish prime minister Olof Palme’s funeral in 1986. Palme had been a close friend, and his widow wanted Arja to sing at the funeral.

كودكان كار (ترجمه) Child Labour

2009-05-11T02:07:00.008+04:30

Child Labour

Why should we suffer?
Why should we pay?
Why should we do this everyday?
We are tired of doing this everyday
Stop child labour

It’s like they don’t know how we feel
Because our age doesn’t seem that real
But we feel more pain than they do
And for what they’re doing
They should be sued
We are sick of doing this everyday
Stop child labour

Our cuts and bruises aren’t healing
As we do this day by day
It’s like they feel, but have no feelings
And aren’t bothered of what we have to say
We are tired of doing this everyday
Stop child labour

They get paid with the tears we shed
We get no love or a bed
We need some help
So someone help us please
Help us get some dignity
Have the courage to raise your voice
To help those in need
Those whose voices are so shattered
And whose lungs cannot breathe
We are sick of doing this everyday
Stop child labour

Our sunken eyes are tired of crying
Our hearts are sick of dying
Just remember
You were a child once too
We deserve a life
A life where we have no work to do
We are tired of doing this everyday
Stop child labour

So what we’re saying is not just noise
If you had a heart
You’d hear a voice
And stop child labour
By: Mehreen Mujeeb

بِه چه تَن بر تيغِِ رنج برمي كشيم به شكيبايي

بِه چه تاواني كيفر مي شويم

اين گونه كه مي گذرند دقايقِ شومِ اين روزگارِ تلخ

فرسوده از اين زوالِ بي حاصل

بس كنيد كارِ كودكان ِ كار

سالخوردهْ كودكانيم،

نَه فُصولي چَند

رفته بر ما به هنوز

رنجوريِ جان ِ خسته مان، آه!

چُنان است كه در نمي يابند

زان بيشتر عمري كه بر ايشان گذشته است

بر كَفه ي عَدل اندازه كنيد

دردمندي ما را

ستمِ آنان را

ما ناخوشان ِ بيزارْ از اين تكرار

بس كنيد كارِ كودكان ِ كار

نَه مَرهمي بر زخمي، نه التيامي بر جراحتي

تنها جاپاي دقايقِ تلخِ پُرملال

هم بدينسان است كه درنمي يابند

حتي برنمي آشوبند، نه!

لَختي در تهي احساسشان

آنچه به رنجي تلخ

آواز مي دهيم

ما ناخوشان ِ خسته، پريشانْ روزگار
بس كنيد كارِ كودكان ِ كار

تُوشه هاشان اَنباشته سراسر

با قطره قطره اشك هامان

نَه يكي مِهري، عُطوفتي

نَه بستري از آرامش، ما را

نيازمندِ يكي دستي همراه

به ياوري

از آنرو

كه شان ِ انساني مان را بِشايد

تا به دلاوري

خُروشي از عصيان بَرآوَرَد

به ياري ِ آنان كه نيازمندِ يكي ياوري اند

به آنان كه فريادهاشان شكسته در گلو

نفس هاشان در سينه حَبس

پريشان و فرسوده از اين تكرار

بس كنيد كارِ كودكان ِ كار

چشمانمان فُروخُفته در اَشك
قلبهامان به ناپايداري چُون مرگ

بياد آور

تو نيز يكي كودكي بودي

سزاوارِ يكي زيستن
از آن دست كه كار

فرسوده امان نسازد

آري خسته، رنجور

از اين ملالِ بي حاصل

بس كنيد كارِ كودكان ِ كار

آنچه از جگرِخسته برلب

فرياد برآورده ايم

خِش خِشِ خَس و خاشاكي نيست

گر در سينه هاتان قلبي مي تپد هنوز

فريادِ ما رساست

بس كنيد

بس كنيد كارِ كودكان كار

بِه چه تَن بر تيغِِ رنج برمي كشيم به شكيبايي

بِه چه تاواني كيفر مي شويم

اين گونه كه مي گذرند دقايقِ شومِ اين روزگارِ تلخ

فرسوده از اين زوالِ بي حاصل

بس كنيد كارِ كودكان ِ كار

سالخوردهْ كودكانيم،

نَه فُصولي چَند

رفته بر ما به هنوز

رنجوريِ جان ِ خسته مان، آه!

چُنان است كه در نمي يابند

زان بيشتر عمري كه بر ايشان گذشته است

بر كَفه ي عَدل اندازه كنيد

دردمندي ما را

ستمِ آنان را

ما ناخوشان ِ بيزارْ از اين تكرار

بس كنيد كارِ كودكان ِ كار

نَه مَرهمي بر زخمي، نه التيامي بر جراحتي

تنها جاپاي دقايقِ تلخِ پُرملال

هم بدينسان است كه درنمي يابند

حتي برنمي آشوبند، نه!

لَختي در تهي احساسشان

آنچه به رنجي تلخ

آواز مي دهيم

ما ناخوشان ِ خسته، پريشانْ روزگار
بس كنيد كارِ كودكان ِ كار

تُوشه هاشان اَنباشته سراسر

با قطره قطره اشك هامان

نَه يكي مِهري، عُطوفتي

نَه بستري از آرامش، ما را

نيازمندِ يكي دستي همراه

به ياوري

از آنرو

كه شان ِ انساني مان را بِشايد

تا به دلاوري

خُروشي از عصيان بَرآوَرَد

به ياري ِ آنان كه نيازمندِ يكي ياوري اند

به آنان كه فريادهاشان شكسته در گلو

نفس هاشان در سينه حَبس

پريشان و فرسوده از اين تكرار

بس كنيد كارِ كودكان ِ كار

چشمانمان فُروخُفته در اَشك
قلبهامان به ناپايداري چُون مرگ

بياد آور

تو نيز يكي كودكي بودي

سزاوارِ يكي زيستن
از آن دست كه كار

فرسوده امان نسازد

آري خسته، رنجور

از اين ملالِ بي حاصل

بس كنيد كارِ كودكان ِ كار

آنچه از جگرِخسته برلب

فرياد برآورده ايم

خِش خِشِ خَس و خاشاكي نيست

گر در سينه هاتان قلبي مي تپد هنوز

فريادِ ما رساست

بس كنيد

كارِ كودكان كار

در واپسين لحظه (ترجمه) En dikt av Christina Hagelthorn

2009-02-15T23:35:00.009+03:30

En dikt av:

Christina Hagelthorn

Den sista gången vi talade med varandra
Jag med ord och du med ögon
Påminde jag dig om ön
Med de pastellfärgade klipporna
Dit vi flytt undan din smärta
När du ville att jag skulle gå
Sade jag till avsked att jag skulle
Tänka på dig och möta dig på ön
Och det tändes en glimt av humor
Och samförstånd i din blick
Sedan återsåg jag dig två gånger
Men dina ögons lus
Hade då redan slocknat

STENARNA

Författare: Christina Hagelthorn

در واپسين لحظه
در چشمان تو، بر لبهاي من
وعده ديداري بود تو را و مرا
بر جزيره اي درخشان از تلالو رنگ ها
خاطرت بود بر آن قدم نهاديم
فارغ از رنجهايت
وهنگامي كه آخرين نگاه مهربانت را بدرقه مي كردم
وانگاه باري ديگر
تا بر تو نگريسته باشم
فروغ چشمانت اما
خاموشي گرفته بود

فرودآ، بشكن، از هم بگسل اي دريا (ترجمه) By Alfred Tennyson

2009-02-09T19:05:00.003+03:30

بر سنگ هاي سرد خاكستري ات
فرود آ، بشكن، ازهم بگسل اي دريا

آنچه در من اوج مي گيرد
به الهام همه انديشه هاي ژرف
بر زبان دل شود اي كاش
چون واژه هاي جاري سيال

آه اي سرشار
با كودك صياد
كه برمي گيرد او با خواهر خردش
ناگهان فرياد
گاه بازي پرشور شاد بيقرار و پاك

اي خوشا افراشته بادبان
بر فراز قايق و خوشتر
آوازه خواني كو مي راندش
بر خليج آبي دريا
وان شكوه كشتيان سرگردان
در عبور از اسكله بر دامن صخره

فرودآ بشكن از هم بگسل اي دريا

كه دارد دل هواي حس دستاني كه شد نابود
و صدايي تلخ خاموش
كو نيايد آواش
هنوز و همچنان برگوش

آري
فرودآ بشكن از هم بگسل اي دريا
به پاي صخره هايي چند بر ساحل
كه ديگر برنمي تابي
لطف و زيبايي
فسون ترد آن ايام

Break, break, break
On thy cold gray stones, O sea!

And I would that my tongue could utter
The thoughts that arises in me

O well for the fisherman’s boy
That he shouts with his sister at play

O well for the sail or lad
That he sings in his boat on the bay

And the stately ships go on
To their heaven under the hill

But O for the touch of a vanished hand
And the sound of a voice that is still!

Break, break, break
At the foot of thy crags, O sea!

But the tender grace of a day that is dead
Will never come back to me.

by Alfred, Lord Tennyson

فراز نيلگون دغدغه

2009-02-09T19:01:00.002+03:30

با نگاه تو تلخ مي گريم
پژمرده مي شود باران
بر گونه هاي زرد تو
بهار، بهانه اي است
وعده اي كه هيچ اش انتظار نيست
چه ساده قصه، گل، عروسكان
به خواب تو مي روند
پرنده هاي چشم تو
با ستاره مي پرند
و آفتاب از شانه هاي كوچك تو مي چكد به شرم
زهر مي نشاند اما زمين
بر سكوت بي توقع ات
و برفراز كينه هاي پيچ پيچ
جوانه اي كه عطر خاطرات كودكي
بر آن به دار بركشيده مي شود
دلم گرفته از زمين
دلم گرفته از فراز نيلگون دغدغه
غمي كه بر دلت نشسته
نان
عدالت خدايگان!

عقوبت نه

2009-02-09T18:55:00.004+03:30

می خواهی بگويی نه!

همه چيزت را از دست می دهی

می خواهم بگويم نه!

چيزی ندارم که از دست بدهم

نه هوايی که در آن بربالد انسان

نه بالی به يکتايی درخور ِ پرواز

تنها زاری،

زنجير،

زخم

تنها قفس

نزاع ْ بر سر ِ خاموشی،

ظلمات

از آنرو که جاودانه اش می خواهد

اين ميرا شب ِ هرزه

برآنم به انديشه ای گستاخ

شعله ای فروزنده بر دل

غريو عصيان را

در گلوی بی پروای خشم

فرياد برآورم

چون سيمرغ

به يگانگی فرياد برآوريم

در طيفی گسترده از نور

هي! با من از چه می گویی

خلوت ِ آسوده ْ خاطر ِ ملال

بی زورق يگانه ی فرزانگی،

آزادگی؟!

پلک های من

هيچگاه در سياهی باز نشد

عقوبت "نه" را پذيرفته ام

هشدار كه برخيزند

2009-02-09T18:42:00.001+03:30

تاك ها را در دخمه ها پنهان كرده اند
دختران تاك را در پستو
و چشمان متحجر غريزه
به كينه در پي آن است
كه غوره هاي كال را سترون نخوانند

در شولاي تغزل انگيزش گل
بر نمو زايشي تاك
مويه مي سرايند
بازوان مهتابي راز را فروتكيده
به رنجي تلخ
و عطر نارنج را
با تاول بويناك گورها
خوشه مي چينند

تا بر چك چك نقره اي باران نگاهي
نيفروزد شعله اي
كابوس حجاب را
به تاوان
چون ساقه ي بافه اي بي حاصل
بر زلالي پلك هاي تر عشق مي پوشانند

تا مستانه ترين شور و بوسه و لبخند
در بسترهاي انزوا و اجبار بپژمرد
دختران را در تاك ها پنهان كرده اند
تاك ها را در دخمه ها
بي گماني كه
در لاي لاي سرد و عاصي و غمگين
نهال شانه هاي گلرنگ را
بر گيسوان شان غرس مي كنند
هشدار كه برخيزند

هيچكس نبايد اعدام شود

2009-02-09T18:38:00.002+03:30

آي ... آدمي… آدمي… آدمي…
من از صداي خود زير آوار مي ترسم

از تپش هاي قلب خود، گاهي
كه مي زند خود را به ديوار مي ترسم

مكافات تولستوي را مي خواندم
چقدر از نكشتن نابكار مي ترسم

زَهره مرگ ندارم، "كبري" گفت
واي... از اين همه دار مي ترسم

هراس از اتحاد ما، دردشان اين است
از اينكه نباشي همراه، يار مي ترسم

زنم من باوركنيد زن يك انسان

از اين شقاوت بيمار مي ترسم

براي نجات يك انسان (عليه اعدام)

2009-02-09T18:37:00.002+03:30

براي نجات يك لبخند
براي نجات يك نگاه
براي نجات يك قلب
كه مي ايستد روي تيرك اعدام

براي تيمار يك اندوه
براي اليتام يك درد
براي نجات يك صدا
كه مي پيچد در همهمه اي گنگ در ميدان
چون مي آويزندش حلقه اي بر گردن

براي كشتزارهاي طلايي گندم
براي درختان سبز بلوط
براي مرهم زخم عميق يك عشق
تكيده بر خاكي سرد در گودال

نامت را بنويس
زير واژه هايي تلخ
در رنجنامه اي
چكيده بر آن اشكهاي يك انسان

تا جهان بيدار شود (كشتار زندانيان سياسي در سال شصت و هفت)

2009-02-09T18:16:00.003+03:30

Iran massacre 1980's

در آن شامگاهانِ ِ هولناک

دستانی مجرم،

پلید،

عقيم

نقش های سبز رااز رويای زخمی ميهن دزديد

به فتوايی - آن کلام نامقدس

"پيرمرد ِ خنزرپنزری قاه قاه می خنديد"

و خلط ِ خون را سر می کشيد

با ولعی گس و متعفن

با نعره هايی که مجالش بود

به کابوسی هراس انگيز

فرمان ِ دار می داد،

شکنجه و اعدام

راستی را که چه رنجی است

به سپيده دمان

گونه بر خاکی ورجاوند ساييدن

بر هُرّه ی بی فروغ ِ چشم

کز کردن

و عشق را با مويه های تلخ
بر گورهاي بي نشان

در برهوت ِ خاوران گريستن

در کشمکش ِ دانه ها و پيچک ها

با پيکرهاشان

حس ِ روشن ِ عصيان را بر می انگيزند

پيچيده در عطر ِ تُند ِ رُستن

چه شورنده - سرشار

بر "افسون شب می خندند

"تا لبهای من

تابوت فرياد نباشد

تا آغوش ِ باز ِ شوق

خفيه گاه ِ دلتنگ ِ فراموشی

ترانه ها يکسرفواره های رنگارنگ ِ پروازباشند

و جهان، چشم بگشايد

بيدار شود

برخيزد

من يك زنم، يك انسان

2009-02-09T17:40:00.000+03:30

انديشه ام با يك چرا آغاز شد
ايستاده بر آستانه ي ويراني خويش
من شرح درد انساني ام، اي همدل عزيز

آمده از سرزميني كه اش
آوار و بي پناهي است
دار و درد و حلق آويز

نيست تازه سرودي
كهنه زخمي هست
بر جراحات يك پيكر
بر قلبي تكيده
خفقان و داغديدگي
بي توقفي، يكسر

در اندوه ارغواني اين شب
ماهي بركه
پرنده اي بي تاب

وحشت آنكه بي فريادي
بسپرندت بي كفن
در عمق يكي بلعنده تالاب

تبعيده ايي خودخواسته ام
آي.... آخر، ماندن پناه نبود
رفتن نيز نه يكي گريزگاه
كارام گيرم چو يكي مرداب

خشت خشتش را بيداد
گور انسان ساخت و آزادي
نه هشيواري امان مي خواست
كه عصيان را همه در خواب خراب

چندان كه به حماقت
برتنم لذت زنانگي را تيغ بركشند
به جهل سياه زمان

در انكار هر چه حقارت و بند و سنت
با جاري رودخانه گشته هماغوش
به نيشخندي سخت تلخ و عريان

سرشكسته در انزاويي نوميد
جنازه ام را سوزاندم
در گوشه گوشه ي آن ديار بود آري
تا در بستر تحقير و تسليم و تن سپردگي
گنديده گي هولناك برده گي را پارو كشم باري

در زندان و شكنجه گاه
رگ هايم....اي واي
رگهايم را با محك عشق
به تماشاي فوران شعور نشستم
تا به تازيانه و زنجير
ره به راز تاروپودم نبرند

در آن سياهچالهاي متروك
به شقاوت داري خودبرپاساخته
معصومانه گردن سپردم
تا آواي انساني ي عصيان را
برگلوي رهايي نبرند

آنجا كه لبهامان را بردوختند
آزادي چون حناقي در گلوهامان برآماسيد

تا انديشه ام را پرواز دهم
بر بال روياهايي سپيد

بر زخم هاي اعترhض من تنها
تلخي شكفت و درد، درد، درد روييد

در انجماد سربي نفس ها
به سماجت، بي پروايي
رهايي را جستم

و در هر اعدام
قلبم را چون شكوفه محبوس ياس
به طاعون سربي گلوله ها سپردم

وبرحصار اين شب موذي
دروازه هاي بسته
قفل هاي پرزنگار
پنجه فكندم، شوريدم
در قلمرو خوف انگيز فرومايگاني چند
كه مرده مي زايند و ديگر هيچ
فرياد برآوردم
آي.... گرسنه گان، برهنه گان، زندانيان

مرده نيستم
من نيش مقدس زنبورم
يك زن
گستاخ و عاصي و معصوم
معجزه ي بارور مجالي پنهان
يك انسان